Πατέρας Παναγιώτης Γεωργούλας-Ιερέας, ποιμένας ανθρώπων

Εισερχόμενος στο Ναό των Αγίων Αναργύρων Γενεσίου, την ημέρα του αγιασμού των υδάτων(Θεοφανείων), παρατήρησα την ύπαρξη δύο μόνο συλλεκτών χρημάτων. Αυτόν της κηροπωλησίας και τον άλλο υπέρ των φτωχών.

Ο Ναός σχετικά μικρός, πλην ασφυκτικά γεμάτος. Ήταν όλοι οι κάτοικοι του χωριού εκεί. Όλοι κυριολεκτικά από τον μικρότερο έως το μεγαλύτερο παρόντες «Πίστῃ οἰκοῦντες» και όχι λόγω της ημέρας. Είναι δυνατόν; Στο Γενέσι είναι!!!

Η κατάνυξη αξιοθαύμαστη και εμφανώς ορατή στα πρόσωπα των πιστών που ίσταντο καλώς και μετά φόβου.

Είπα μέσα μου. Την εκκλησία δεν τη ζητάμε από τους άλλους την προσφέρουμε στους άλλους. Αυτό είναι το Γενέσι.

Έργο κυρίως του καλλικέλαδου Πατρός Παναγιώτη Γεωργούλα.

Έργο και των Ιεροψαλτών του.

Έργο και των αφανών επιτρόπων του.

Αυτοί κατάφεραν να πείσουν τους συγχωριανούς τους, πως πίστη δεν είναι το «Πιστεύω εἰς ἓνα Θεόν ….» αλλά αυτό που ο Χριστός είπε «ἐὰν τὶς ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει …..»

Γι αυτό και η καθολική τους συμμετοχή η κατάνυξη, η ευπρέπεια!!!!

Ο λόγος του πατρός Παναγιώτη σύντομος, μεστός και προπάντων κατανοητός. Στόχευε κατευθείαν στις ψυχές του ποιμνίου του.

Έλαβαν τη θεία Κοινωνία πάρα πολλοί, ιδίως το σύνολο των νέων.

Φεύγοντας αποχαιρέτησα τον Πατέρα Παναγιώτη, λέγοντάς του:

–Συγχαρητήρια για το έργο σας!

Και εκείνος χαμογελαστός:

–Δεν κάνω τίποτα παραπάνω από αυτό που πρέπει!

–Σωστή η εκτίμησή σας Πάτερ. Συνεχίστε έτσι. Μπράβο σας!!!

 

Νικόλαος Ιωαν. Παπαγεωργίου

Μεγάρχη, 8 Ιαν. 2019